تـــــو نیستی کــه ببینــی

چگونه عطــر تـــو در عمق

لحظـــه ها جـــاریست

چگونــه عکس تــــو در بــــرق

شیشـــه ها پیــداست

چگونه جای تـــو در جان زندگی

سبـــز است !!ا

هنــوز پنجــــــره بــــاز است،

تـــو از بلندی ایــوان به بــــاغ

می نگری،در ختها، چمن ها

و شمعــــدانی ها

بـــه آن ترنـــــم شیـــرین ،

بــــه آن تبسم مهــــــــر ،

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند

تمام گنجشکان که در نبودن تو،

مــــرا به باد ملامت گرفته اند

تــرا به نــــام صدا می کنند!!ا

هنوز نقش تو را از فراز گنبد کاج

کنـار باغچه ،

زیر درختها،

لب حــوض،

درون آیینه پاک آب می نگرند !!ا

تـــو نیستی که ببینی چگونـــه

پیچیده است،طنین شعر نگاه تو

در ترانه من،تو نیستی که ببینی

چگونــه گردد،نسیم روح تـــو در

بـــاغ بی جوانــــه من ،،

چــه نیم شبها کـــز پـــــاره های

ابـــــر سپید،به روی لوح سپهر،

تو را چنان که دلم خواسته است،

ساخته ام....!!ا

چه نیمه شبهـــا، وقتی کـــه

ابر بازیگر،هزار چهره،هر لحظه

می کند تصویر به چشم همزدنی،

میان آن همــه صورت تــــو را

شنـــاختــــه ام


به خـــواب می ماند،

تنهــا به خواب می ماند ،،

چراغ،آیینه،دیوار،بی توغمگین اند.

تو نیستی که ببینی چگونه

با دیوار به مهربانی یک دوست،

از تـــــــو می گویم...!!ا

تو نیستی که ببینی چگونه

از دیـوارجــواب می شنـــوم !!!ا

تـو نیستی که ببینی چگونـــه

دور از تـــــو

به روی هرچه در این خانه است

غبـــار سربی انـــدوه

بــــال گسترده است.

تو نیستی که ببینی دل رمیده من

بجز تو یاد همه چیز را

رهـــــــا کرده است.

غروب های غریب،

در این رواق نیـــاز

پرنده ساکت وغمگین

ستـــــاره بیمـــارست !!!ا

در چشــــم خستــــه من

در ایــــــن امیـــد عبث،

دو شمع سوختـــــه جان

همیشـــــــــه بیـــدارست...!!ا




تــــو نیستی که ببینی .... !!!!ا